Wat gaat Dolf doen?
Wie vanavond Olympisch spektakel verkiest boven wéér Champions League voetbal, moet er even na 22 uur goed voor gaan zitten. Kwalificatie mannen in de halfpipe. Stunten op een snowboard zonder vrees in een doorgezaagde sneeuwtunnel die waarschijnlijk vol ligt met witte, slappe pap. Dit wordt de dag van Dolf van der Wal, de eerste niet-schaatsende atleet die namens Oranje in actie komt.
En oranje zal het zijn, daar op Cypress Mountain. ,,Wij hebben in elk geval twee gigantische spandoeken bij ons’’, meldt Hans van der Wal enthousiast. Vader Hans is, zo heeft NSkiV-woordvoerder Joris me verzekerd, precies Dolf, alleen in een oudere uitvoering. Ik kan hem niet zien door de telefoon, maar ik geloof Joris onmiddellijk, nu ik pa Van der Wal hoor ratelen. ,,Hopelijk zoomt er nog een camera op het publiek in, dan zijn we waarschijnlijk niet te missen. ‘We Love Dolf’ staat er op een doek. Let daar maar op.’’
Hans voert een delegatie van een mannetje of twaalf, dertien aan. Zijn vrouw Lidy, dochter Floor, twee vrienden van Dolf en zijn vriendin, een oude sponsor met zijn vrouw, en een hele rits familie die in Canada woonachtig is, ze hopen allemaal hun Dolf door de voorronden heen te schreeuwen. ,,Dit is te gek. Natuurlijk heb ik nooit kunnen denken dat ik half februari door Vancouver zou struinen. Nou ja, op dit moment dan niet, want ik zit ergens in Vancouver-noord in een koffiebarretje m’n e-mails te checken. Het werk thuis gaat ook gewoon door.’’
Dat kwartiertje in de gewone wereld kan geen kwaad, de Olympische roes blijft volledig in tact. Toch een tel terug naar de hachelijke avonturen die Dolf op 11 december 2009 heeft beleefd bij een trainingswedstrijdje. Een verkeerde landing in de halfpipe richtte nogal wat schade aan, variërend van een gescheurde milt tot ogenschijnlijk grote problemen met de ruggenwervel. Plus, de Spelen leken oneindig ver weg. ,,Ja, hij heeft ons wel in spanning gehouden. Dolf belde op vanuit het ziekenhuis. Hij klonk emotioneel en we begrepen ook niet helemaal wat er aan de hand was. M’n vrouw had toen wel zoiets van ‘kappen met die sport’.’’
Dolf niet. Die knokte zich keihard terug, toonde vormbehoud en verdiende het ticket voor de Spelen. Dat feit is al goud waard. ,,Wat-ie ook presteert, wij zijn ontzettend blij met hem. Hij moet heel blijven en lol hebben in zijn sport. Dit festijn overtreft in elk geval al zijn verwachtingen. Na de opening zei hij tegen me: ‘Dit is zo gaaf. Ik geloof dat ik er over vier jaar weer bij wil zijn’. Dat kan in de euforie van het moment zijn geweest. Voor hetzelfde geld valt zijn run tegen en is zijn mening honderdtachtig graden gedraaid.’’
Hans, supertrots maar ook realistisch tot op het bot. ,,Laten we met z’n allen eerlijk zijn. De strijd in de halfpipe wordt meestal gedomineerd door Amerikanen, Zwitsers en Finnen. Ik verwacht niets van Dolf. Een plek in de halve finale zou al fantastisch zijn.’’
Léon de Kort
Delen
TERUG
