Topmoment bij de barbecue
Topsport genoeg in Vancouver, maar het zijn niet altijd de decors van strijd, winst en verlies, en van vreugde en verdriet waar je als toeschouwer de meest waardevolle souvenir aan overhoudt. ,,Zeker niet’’, bevestigt Frits Avis, de directeur van de NSkiV, terwijl hij in een adem doorstoot naar de toelichting op die woorden.
Hij vertelt over de barbecue in de tuin van de woning in Richmond die de Nederlandse Ski Vereniging gedurende de Spelen als uitvalsbasis gebruikt. Gewoon gezellig, onder elkaar, sporters, familieleden, vrienden, gasten; alles stond van de week kriskras door elkaar rond de bakplaat waarop de hamburgers tussen de uitjes dansten. Het was een soort afsluiting van de eerste week Vancouver, en natuurlijk gold Dolf van der Wal een beetje als het middelpunt (begrijpelijk: de enige sneeuwatleet die al in actie is gekomen).
Frits raakte in gesprek met Tor Svensson, de Zweedse trainer-coach van de halfpipe-jongens. De setting in Canada was natuurlijk heel anders, maar het moment bracht Frits direct terug in het verleden. Zo was het zes jaar eerder ook geweest: een praatje met Tor, toen net aangesteld als de gids voor jonge, Nederlandse talenten, groeide uit tot een volwassen onderhoud.
,,Ik was in die tijd verantwoordelijk voor de topsport. Had inhoudelijk geen verstand van freestyle snowboarden, maar had wel in de gaten of iemand een goede trainer was. We maakten een afspraak. Ik zorg voor de middelen. Jij doet je werk met de sporters, en verbind je aan onze club sowieso tot en met 2010. Dan moeten we erbij kunnen zijn op de Winterspelen.’’
Of het hier nu een kwestie is van ‘een man een man, een woord een woord’, laat ik in het midden. Zes jaar is oneindig lang in de sport, soms lijkt het op koorddansen. Hoe vaak worden contracten niet verbroken, sneuvelen sporters en zijn latten simpelweg veel te hoog gelegd? Maar de deal die Frits en Tor overeenkwamen, heeft wel het gewenste resultaat opgeleverd. Van der Wal mocht meedingen naar een medaille, en als Nederland twee startplekken zou hebben toegewezen gekregen, was ook Dimi de Jong als jongste Olympiër ooit door en boven de pijp uit gesprongen.
,,Ik heb Tor er oprecht voor bedankt tijdens de barbecue. We keken elkaar aan en dachten hetzelfde. Ik vond het een bijzonder moment en had er een heel warm gevoel bij. Voor mij het meest gedenkwaardige tot dusver, geen twijfel mogelijk. Een bewijs dat commitment in de dingen die je doet ervoor zorgt dat je doelen bereikt die je wilde halen.’’
En dat in de tuin, ergens in een Canadese buitenwijk, op een doordeweeks februaridag in 2010.
Léon de Kort
Delen
TERUG
