Vancouver blog: 22 februari

Ik heb een keer de sprong gewaagd. Wilde daarna nog wel vaker, maar die mogelijkheid bood de stoomcursus niet. Nee, het was ’s morgens theorie in je hoofd stampen (‘De parachute goed opvouwen is heel belangrijk, want de kans bestaat dat-ie anders niet openklapt’), droogoefenen en de stuurinstructies doornemen, en ’s middags volgde de jump.
Geweldig! Vrijer kan een mens zich niet voelen, bungelend aan een set touwtjes afzakkend naar Moeder Aarde. Althans, als je geen last hebt van hoogtevrees. Ik zat in een groepje van een man of vier, vijf. Twee van dat kwintet waren voor de lunchpauze nog ware helden met hun mond en veranderden naderhand, ‘on air’, in desperate hoopjes mens. De een moest met grof geweld uit de vlieger worden geduwd, de ander bevroor van paniek en had geen benul meer hoe hij zijn parachute richting moest geven. Gevolg: landing op de snelweg, gelukkig zonder kleerscheuren.
Terwijl zij voor hun leven vreesden, telde ik de seconden die ik aan mijn hoofdstuk onvergetelijke momenten zou kunnen toevoegen. Ik voelde me net…Simon Amman, al moet die Zwitserse sensatie van Vancouver toen nog met volle luiers hebben rondgewandeld. Laat staan dat ik van zijn bestaan had gehoord.
Fallschirmspringen. Het is een van de hobby’s van Simon, de magistrale luchtacrobaat van Whistler Olympic Park. Hij kent dus dat gevoel van gewichtloos te zijn. Het gevoel van nooit meer willen landen. Het gevoel van onoverwinnelijkheid. Zo lanceerde hij zichzelf de voorbije week steeds van de schans, met het idee dat vliegen geen kunst meer is met een parachute boven je. Visualiseren, het is een veelgebruikte methode in topsport.
Dat de concurrentie niet even op Ammans website heeft gekeken. Een verkorte opleiding had best kunnen helpen in het ongelijke duel met de magiër uit Schindellegi.
Maar je kunt natuurlijk ook beginnen te zeuren over een paar trekveren die aan de ski’s van Simon vastzitten. Alsof die het verschil maken. Lachwekkend.
Net als die bril van Amman trouwens.

Léon de Kort
 

Delen