'In Adelboden gaat het ook om prijzen'
Zus Nicolien staat vanavond voor de derde keer aan de start van de Olympische parallelreuzenslalom en ze zal de race opnieuw niet live meemaken. Of dat gek is? Marieke Sauerbreij heeft er nog nooit zo bij stilgestaan. Van de week reed ze met haar moeder en de waxman in de familiecamper naar Adelboden voor een Europa Cup snowboarden. Winterspelen of niet, het programma gaat gewoon door. Business as usual.
En dat kan betekenen dat ze Nicoliens (misschien wel gouden) trip zelfs niet op televisie kan volgen. Het enorme tijdverschil en het schema van kwalficaties en finale brengen Marieke in een heel lastig parket. Want de wereld kan dan om medailles in Vancouver draaien, ook in Zwitserland tellen de resultaten.
Trouwens, zendt de Zwitserse tv dat snowboarden van de meiden wel live uit?, zo vraagt Marieke zich af. Als ze hoort dat op hetzelfde uur de slalom, maar dan alpine skiën, in Whistler wordt afgewerkt, lijkt ze al te berusten. Wat niet kan, kan niet.
In Turijn, vier jaar geleden, fungeerde Marieke nog als trainingspartner voor haar oudere zus. Toen Nicoliens ster moest stralen, bevond Marieke zich echter alweer in Rusland om er aan een wereldbeker mee te doen. Niet bij de wedstrijd kunnen zijn, dat went. ,,Laten we wel zijn, ook de Olympische parallelslalom is een wedstrijd zoals alle andere. We moeten het allemaal niet overdrijven, hè, en dat is ook de mening van Nicolien. Ik vind het vervelender dat we elkaar drieënhalve week niet zien, terwijl we normaal altijd alles samen doen. Je voelt je een soort gehandicapt, omdat je iets mist. Ik trainde vorige week met de Russische ploeg mee, maar het was anders. De lol die we onderling hebben ontbrak, en ik miste het gebruikelijke overleg op de piste.’’
De gsm brengt redding. Dagelijks bellen de twee, soms met sessies van vijftig minuten. Het aantal sms’jes dat de oceaan over vliegt, moet ook alle records breken. Het Uur U op Cypress Mountain is zelden het onderwerp. Daar valt de buitenwereld hen al genoeg mee lastig. Al dat gewichtig doen, nee, niet besteed aan de Sauerbreijs. ,,Dat is het eigenaardige aan die Spelen’’, merkt Marieke op. ,,Plotseling is er alle aandacht voor de snowboardwedstrijden en de rijders, en van mensen die er denken verstand van te hebben. Dankzij de goede uitslagen van Nicolien weten ze dat zij een favoriete is. Nou, dan is het één en één maakt twee en komt de grootste dooddoener: ‘Ze gaat het wel even doen’. Of het even goud ophalen is. Pfff.’’
Misschien is het daarom ook maar beter dat Marieke lekker in Adelboden het beste uit zichzelf probeert te halen. Met allemaal lotgenoten die hetzelfde nastreven. En nog belangrijker: geen glazenbolkijkers die al weten hoe de prijzen worden verdeeld.
En dat kan betekenen dat ze Nicoliens (misschien wel gouden) trip zelfs niet op televisie kan volgen. Het enorme tijdverschil en het schema van kwalficaties en finale brengen Marieke in een heel lastig parket. Want de wereld kan dan om medailles in Vancouver draaien, ook in Zwitserland tellen de resultaten.
Trouwens, zendt de Zwitserse tv dat snowboarden van de meiden wel live uit?, zo vraagt Marieke zich af. Als ze hoort dat op hetzelfde uur de slalom, maar dan alpine skiën, in Whistler wordt afgewerkt, lijkt ze al te berusten. Wat niet kan, kan niet.
In Turijn, vier jaar geleden, fungeerde Marieke nog als trainingspartner voor haar oudere zus. Toen Nicoliens ster moest stralen, bevond Marieke zich echter alweer in Rusland om er aan een wereldbeker mee te doen. Niet bij de wedstrijd kunnen zijn, dat went. ,,Laten we wel zijn, ook de Olympische parallelslalom is een wedstrijd zoals alle andere. We moeten het allemaal niet overdrijven, hè, en dat is ook de mening van Nicolien. Ik vind het vervelender dat we elkaar drieënhalve week niet zien, terwijl we normaal altijd alles samen doen. Je voelt je een soort gehandicapt, omdat je iets mist. Ik trainde vorige week met de Russische ploeg mee, maar het was anders. De lol die we onderling hebben ontbrak, en ik miste het gebruikelijke overleg op de piste.’’
De gsm brengt redding. Dagelijks bellen de twee, soms met sessies van vijftig minuten. Het aantal sms’jes dat de oceaan over vliegt, moet ook alle records breken. Het Uur U op Cypress Mountain is zelden het onderwerp. Daar valt de buitenwereld hen al genoeg mee lastig. Al dat gewichtig doen, nee, niet besteed aan de Sauerbreijs. ,,Dat is het eigenaardige aan die Spelen’’, merkt Marieke op. ,,Plotseling is er alle aandacht voor de snowboardwedstrijden en de rijders, en van mensen die er denken verstand van te hebben. Dankzij de goede uitslagen van Nicolien weten ze dat zij een favoriete is. Nou, dan is het één en één maakt twee en komt de grootste dooddoener: ‘Ze gaat het wel even doen’. Of het even goud ophalen is. Pfff.’’
Misschien is het daarom ook maar beter dat Marieke lekker in Adelboden het beste uit zichzelf probeert te halen. Met allemaal lotgenoten die hetzelfde nastreven. En nog belangrijker: geen glazenbolkijkers die al weten hoe de prijzen worden verdeeld.
Bron: Léon de Kort
Delen
TERUG
