Tuitert en Sauerbreij stelen de show
Vier gouden medailles veroverde de Nederlandse ploeg bij de Winterspelen van Vancouver. Twee daarvan hadden een diamanten randje. Niets ten nadele van de uitzonderlijke prestaties van Sven Kramer (5000 meter) en Ireen Wüst (1500 meter), maar de bijzondere verhalen achter de successen van snowboardster Nicolien Sauerbreij (parallel reuzenslalom) en schaatser Mark Tuitert (1500 meter) zullen nog lange tijd beklijven.
Tuitert was de man die er altijd van droomde om de beste allrounder ter wereld worden. Allrounden, dat stond voor hem synoniem aan schaatsen. Na zijn Europese titel in 2004 werd de Holtenaar echter een anonieme middenmoter, waarna hij - na lang aandringen van zijn coach Jac Orie - zich liet 'ombouwen' tot sprinter. Hij leed diverse tegenslagen, ging geregeld onderuit, maar krabbelde langzaam uit dat dal naar boven. Op 20 februari kwam hij op de Richmond Olympic Oval tot een ongekende eruptie die hem op de 1500 meter het olympisch goud bracht.
Die overwinning - en de minutenlange blik van van ongeloof bij Tuitert - bezorgde Nederland kippenvel. Hij, 'de mislukte allrounder', was er in geslaagd de ongenaakbare Shani Davis op zijn favoriete afstand te verslaan. En daarmee volgde de Control-schaatser de legendarische Ard Schenk op, die in 1972 als laatste Nederlandse man olympisch goud op de 1500 meter had veroverd. ,,Ik kan het niet geloven'', stamelde de winnaar na afloop. ,,Ik wist dat ik het in me had. Dit is zoveel waardering voor al die trainingsarbeid, al die opofferingen. Ik werd gedragen, iedere slag was raak.''
Tuitert merkte dat alles op één dag in elkaar viel, een gevoel dat Sauerbreij afgelopen vrijdag eveneens beleefde op Cypress Mountain. Terwijl een groot deel van haar concurrentes op de parallel reuzenslalom worstelden met de moeilijke omstandigheden (het stortregende en het was nevelig), 'danste' de 30-jarige Amsterdamse keer op keer foutloos naar beneden. Toen ze in de finale de Russin Ekaterina Iljoechina versloeg, hief ze totaal verbijsterd haar armen omhoog. ,,Dit is de kroon op het vele werk dat door een heel team is gedaan'', zei ze. ,,Ik heb nooit in mijn leven aan een olympische titel gedacht. Echt nooit.''
Het was in vele facetten een unieke gebeurtenis. Sauerbreij bezorgde Nederland de 100e gouden medaille bij de Olympische Spelen en slaagde als eerste oranje-sporter erin om bij de Winterspelen een 'sneeuw-evenement' te winnen. Nederland won tot nu toe maar in twee disciplines medailles; het langebaanschaatsen en kunstrijden.
Sauerbreij behoort in haar discipline al jaren tot de wereldtop, maar op de Winterspelen wilde het maar niet lukken. In 2002 werd haar snowboard verkeerd gewaxt en werd ze daardoor al in de kwalificaties (24e) uitgeschakeld. Vier jaar geleden in Turijn had ze in de kwartfinale tegen de Duitse Amelie Kober ruim een voorsprong van ruim anderhalve seconde opgebouwd, maar verspeelde ze die marge in de tweede run. Het was tekenend voor haar ontwikkeling dat ze in 'Vancouver' een dergelijke voorsprong - wederom in de kwartfinale - nu niet uit handen gaf.
De bijzondere gouden prestaties zullen Tuitert en Sauerbreij de komende vier jaar nog aardig wat geld opleveren, aangezien ze met hun goede uitstraling het ideale uithangbord van diverse bedrijven zullen zijn. En hun houdbaarheidsfactor is aanzienlijk, omdat hun emotionele reacties (een mix van verbijstering, ongeloof, opwinding en gelukzaligheid) nog lange tijd op ieders netvlies zal staan.
Tuitert was de man die er altijd van droomde om de beste allrounder ter wereld worden. Allrounden, dat stond voor hem synoniem aan schaatsen. Na zijn Europese titel in 2004 werd de Holtenaar echter een anonieme middenmoter, waarna hij - na lang aandringen van zijn coach Jac Orie - zich liet 'ombouwen' tot sprinter. Hij leed diverse tegenslagen, ging geregeld onderuit, maar krabbelde langzaam uit dat dal naar boven. Op 20 februari kwam hij op de Richmond Olympic Oval tot een ongekende eruptie die hem op de 1500 meter het olympisch goud bracht.
Die overwinning - en de minutenlange blik van van ongeloof bij Tuitert - bezorgde Nederland kippenvel. Hij, 'de mislukte allrounder', was er in geslaagd de ongenaakbare Shani Davis op zijn favoriete afstand te verslaan. En daarmee volgde de Control-schaatser de legendarische Ard Schenk op, die in 1972 als laatste Nederlandse man olympisch goud op de 1500 meter had veroverd. ,,Ik kan het niet geloven'', stamelde de winnaar na afloop. ,,Ik wist dat ik het in me had. Dit is zoveel waardering voor al die trainingsarbeid, al die opofferingen. Ik werd gedragen, iedere slag was raak.''
Tuitert merkte dat alles op één dag in elkaar viel, een gevoel dat Sauerbreij afgelopen vrijdag eveneens beleefde op Cypress Mountain. Terwijl een groot deel van haar concurrentes op de parallel reuzenslalom worstelden met de moeilijke omstandigheden (het stortregende en het was nevelig), 'danste' de 30-jarige Amsterdamse keer op keer foutloos naar beneden. Toen ze in de finale de Russin Ekaterina Iljoechina versloeg, hief ze totaal verbijsterd haar armen omhoog. ,,Dit is de kroon op het vele werk dat door een heel team is gedaan'', zei ze. ,,Ik heb nooit in mijn leven aan een olympische titel gedacht. Echt nooit.''
Het was in vele facetten een unieke gebeurtenis. Sauerbreij bezorgde Nederland de 100e gouden medaille bij de Olympische Spelen en slaagde als eerste oranje-sporter erin om bij de Winterspelen een 'sneeuw-evenement' te winnen. Nederland won tot nu toe maar in twee disciplines medailles; het langebaanschaatsen en kunstrijden.
Sauerbreij behoort in haar discipline al jaren tot de wereldtop, maar op de Winterspelen wilde het maar niet lukken. In 2002 werd haar snowboard verkeerd gewaxt en werd ze daardoor al in de kwalificaties (24e) uitgeschakeld. Vier jaar geleden in Turijn had ze in de kwartfinale tegen de Duitse Amelie Kober ruim een voorsprong van ruim anderhalve seconde opgebouwd, maar verspeelde ze die marge in de tweede run. Het was tekenend voor haar ontwikkeling dat ze in 'Vancouver' een dergelijke voorsprong - wederom in de kwartfinale - nu niet uit handen gaf.
De bijzondere gouden prestaties zullen Tuitert en Sauerbreij de komende vier jaar nog aardig wat geld opleveren, aangezien ze met hun goede uitstraling het ideale uithangbord van diverse bedrijven zullen zijn. En hun houdbaarheidsfactor is aanzienlijk, omdat hun emotionele reacties (een mix van verbijstering, ongeloof, opwinding en gelukzaligheid) nog lange tijd op ieders netvlies zal staan.
Bron: (c) ANP 2010
Delen
TERUG
