Sneeuwalarm

Ontvang gratis een sneeuwalarm per e-mail van jouw bestemming in aanloop naar je wintersport vakantie! De meldingen stoppen automatisch na je vakantie.

Column: wintersport gaat niet altijd over rozen

Ruud op 18 januari 2018· 6 reacties

Wat een weer...

Vorig jaar was ik met een groepje een paar dagen in de Savoie om te skiën in La Rosière en Val Thorens. Op de eerste dag in Val Thorens zat het qua weer niet echt mee. ’s Morgens konden we de uitgang van het hotel nog vinden, maar vervolgens hield het zo ongeveer op. Alles zat totaal dicht van de mist. Alhoewel ik al vaker in Val Tho was geweest, herkende ik in het dorp de pistes al niet en het was nog een hele toer om met zijn allen tussen heel veel andere skiërs en boarders door bij de Caron te belanden. Kwestie van elkaar heel goed in de gaten houden en schreeuwen naar de afdwalers. Eén van reisgenoten kwam aanskiën bij de lift, daarbij “wat een drukte!” verzuchtend. Toen ik zei dat het 's morgens op de piste door het dorp wel vaker druk was, zei ze verwonderd: “Oh skieden we door het dorp? Echt?” Kun je na gaan hoe mistig het was.

Koffie

Toen we eenmaal boven waren en bijna op de tast de piste opstapten, begon het ook nog eens te sneeuwen. Eerst zachtjes, maar al gauw kwam het flink naar beneden. We kwamen overigens helemaal niet flink naar beneden, want je was gedwongen zoekend de stokken en de pistebordjes aan de rand van de piste te volgen om überhaupt op de piste te blijven. En uiteraard moest er steeds op elkaar gewacht worden. De pistes waren trouwens ook in slechte conditie; het waren één en al hopen met zware natte sneeuw. Al vrij snel zaten we aan de koffie. Uitgebreid, want dat hadden we verdiend, vind je dan al gauw. “Moet wel leuk blijven” zeg je tegen elkaar, wat dan voelt als een alibi voor taart en veel slagroom op de chocolat chaud. Daarna deden we nog een paar pistes, hoewel de neerslag inmiddels in grote vlokken natte sneeuw naar beneden sloeg. Vrij onaangenaam.

Lunch

Gezien de omstandigheden was het niet verbazingwekkend dat we al gauw lunchplannen maakten. We hadden helemaal geen zin om in de mist te gaan zoeken naar een eetplek op de piste, dus we belandden in een nieuw restaurant vlak aan de piste in het dorp, Fahrenheit 7. Zo voelde het voor mij trouwens niet, als Fahrenheit zeven, want dat is namelijk -13. Ik krijg het bij zware sneeuwval en temperaturen rond het vriespunt juist altijd enorm warm. Ik drijf mijn ski-jack uit en mijn skibril beslaat flink. Zodanig dat ik al gauw weinig meer zie. En ik was de enige niet, zag ik. We stampten met zijn allen zwetend met ons natte kloffie naar binnen in het best wel gestylede restaurant. We wilden net druipend met de skischoenen de eetzaal binnenlopen, of er schoten obers toe met slofjes. Wow. Toen ze ons ook nog uit de natte jacks hielpen, die voor ons ophingen en langs een geweldig taartenbuffet naar onze tafel brachten, kon de lunch niet meer stuk. We zaten en aten heerlijk en lang. “Mag dit nog een skidag heten? “, vroegen we ons af.

Moet dit nog een skidag heten?

Dan maar sleeën

Bij het naar buiten stappen merkten we dat de mist zowaar een beetje was opgetrokken. Vol goede moed lieten we ons naar een top vervoeren. De opklaring was helaas van korte duur en de pistes waren heel zwaar. Onze zin was eraf. Om niet vroeg in het hotel te belanden - wat achteraf gezien prima was geweest - werd er besloten te gaan sleeën. Dat hadden we beter niet kunnen doen…. De sneeuw was veel te nat en het gleed voor geen meter. Het eerste stuk van het parcours was bovendien heel vlak dus er zat al gauw niets anders op dan te gaan lopen, de “luge” mee slepend. We liepen te ploeteren met onze skischoenen in de zware sneeuw. Daar krijg je het heel warm van. Op de iets steilere stukken kwam je trouwens ook niet verder dan zittend in je bakje jezelf voortduwen in de plaksneeuw. Ik zag in de mist geen hand voor ogen met mijn beslagen glazen. Skibril afzetten was geen optie, want als bijziende zie ik dan niet veel…. Hoe vaak we niet in de sneeuwkanten zijn beland… Ook op het lugeparcours was het namelijk zaak de stokken die de piste aangaven goed in de gaten te houden. De mist was meestal zó dik dat je de stokken pas zag als je er vlak bij was, dus het was zoeken en zigzaggen, waarbij je regelmatig ook buiten de slee-piste belandde.

Dan maar sleeën

Au!

Uiteindelijk kwam er zowaar een stukje dat steil genoeg was om echt wat vaart te maken. Maar toen ging het mis; geen hand voor ogen ziend schoot ik in een bocht finaal rechtuit, door de sneeuwrand heen en viel een meter of vier een dalletje in. Half onder de slee in de natte slush, totaal gedesoriënteerd en met scherpe pijn in de schouder en ribben. Zo goed en zo kwaad als het ging, klauterde ik omhoog het parcours weer op, wat nog effe zoeken was in de totaal witte wereld. De anderen hadden niet gemerkt wat er was gebeurd, maar begonnen zich na een tijdje wel af te vragen waar ik bleef. Na veel pijnlijk geploeter kwam ik vloekend beneden aan. Daar bleek nog iemand te ontbreken, die pas na tien minuten opdook uit de mist met een soortgelijk verhaal als het mijne. We waren helemaal kapot.

En de balans? Drie dagen een pijnlijke schouder en rug en een gekneusde rib, waar ik weken last van had. En dan had ik nog geluk, want de andere onfortuinlijke uit-de-bocht-vlieger hield er een gebroken pols aan over en belandde in het gips. Effe sleeën….

Ruud
droomt het hele jaar van witte bergen. Altijd bezig met het plannen van nieuwe trips, blogt hij over wintersport wetenswaardigheden.

Plaats een reactie

Harm18 januari 2018 · 07:57

Tja, ook dat is wintersport. Het weer heb je maar te nemen zoals het is en soms zit het mee en soms zit het tegen…

Sleeën!! Prachtige activiteit is dat (als het goed gaat). In 2012 begin januari op de Belalp in Zwitserland onder de volle maan wezen sleeën. Eerst met slee de berg op naar een restaurant voor een heerlijke kaasfondue en een paar flessen wijn. Vervolgens na het eten op de slee naar beneden over een verlaten dalafdaling (van ca. 7km). Wat een feest! Mooie was dat maatje van mij zijn helm met GoPro aan z’n rugzak had hangen en toen we beneden kwamen merkte hij op dat de GoPro verdwenen was omdat de helm steeds in de sneeuw stuiterde. Na koortsachtig overleg toch maar besloten om maar weer omhoog te gaan voor nog een afdaling. Gelukkig lag de GoPro ergens op de eerste kilometer midden op de piste op ons te wachten en konden wij onze tocht vervolgen op de slee. Nooit gedacht dat sleeën zo leuk was…

Roy8318 januari 2018 · 08:04

Ik herken wel wat van je verhaal in mijn laatste vakantie in Cervinia. 2 dagen alles potdicht (mist/sneeuw) maar wij hadden op een van die dagen een les geboekt. Er was maar 1lift open (die korte stoeltjeslift vanuit het dorp), iets later ging de Cretaz lift ook open. De blauwe piste was dicht ivm lawine gevaar en dus moesten we continu met zijn allen de rode af. Letterlijk file skien :).

Na de les wilden we naar Valtournenche (daar was alles open) maar de bus reed niet dus met veel gedoe uiteindelijk onze hotel shuttle zover gekregen om ons ook midden op de dag op te halen en naar Valtournenche te brengen. Het zicht was beter, het was rustig en er was iets meer open dus we gingen snel helemaal naar boven om in enorme sneeuwstorm terecht te komen. Stap voor stap (met zijn 2-en op een verlaten piste) afgedaald, een restaurantje opgezocht en heel lang, lekker en uitgebreid gelunched! Het was iets opgeklaard en we konden nog een paar leuke afdalingen doen, maar dat zijn niet de skidagen waar je op hoopt.

Al heb ik het idee dat er dit seizoen al heel veel mensen last hebben van dit soort dagen…

Wannabe Dolomietenkenner...
annettevandijk18 januari 2018 · 10:16

Wat een heerlijk verhaal Ruud, doet me aan mn jeugd denken,haha!
In gedachten zag ik jullie de slofjes aan doen, schitterend.
Je val had veel ernstiger kunnen uitpakken maar gelukkig kwam alles goed en
kunnen jullie er achteraf gelukkig heerlijk over napraten.
Ga morgen naar La Plagne ,maar ben er niet gerust op…
Neem aan dat de chaffeurs hun leven ook niet op het spel zetten!

BZ18 januari 2018 · 10:39

Vervelende dag. Maar een mooi verhaal weer.

Zelf ben ik in Kuhtai ook eens van een piste gevallen. Zat een bocht. Die zag ik niet omdat alles wit was. Het was gelukkig maar een klein stukje en ik lag in de zachte sneeuw.

Nelis18 januari 2018 · 17:27

Verschrikkelijk weer, maar een mooi geschreven verhaal. Dat wel. ;)

Bergen + Sneeuw = ❤
MiTi18 januari 2018 · 22:13

Vorig jaar skiede we in potdichte mist op het pad van Vallorcine naar Le Tour Balme achter een andere skiër om nog enige herkenning te hebben in de verder witte wereld waarin je echt geen paar meter vooruit kon kijken. Het enige wat we wisten was dat de afgrond rechts zat, maar zien konden we niks.
Tot onze grote schrik verdween de skiër voor ons opeens… Die was dus een paar meter naar beneden gekukeld! 😱

Winter is coming

Plaats een reactie